top of page

Feestdagen en terugkerende emoties

Ik voel me dankbaar, een fijne en liefdevolle relatie, redelijk gezond, de kinderen hebben hun plek gevonden en ik ben trots op ze. Mijn huis voelt heerlijk om mij heen, staat in een gezellige wijk en op loopafstand van de stad en de polder. Ik kan genieten van de seizoenen, al vind ik een aanhoudende bui regen wat minder sinds we een hond hebben. En ik heb het leukste werk van de wereld waar ik enorm veel plezier aan beleef en energie van krijg. En dan toch weer ieder jaar die laatste drie maanden, die als een schaduw over het jaar lijken te liggen.

 

Het begint al begin oktober, 6 oktober is de jaardag van mijn moeder die op de leeftijd van 58 jaar is overleden aan kanker. De allerliefste moeder die je zou wensen. Ze was betrokken, empathisch, liefdevol, maakte tijd voor je en zeker als dat nodig was en gaf je de ruimte om te ontdekken.

Nu denk ik regelmatig aan haar en zijn de scherpe randen er inmiddels gelukkig vanaf en herken ik steeds meer van haar in mijzelf. Ze was een vechter, dacht in oplossingen en zag altijd ergens een strohalm om zich aan vast te pakken en haar kracht uit te halen om door te gaan. Altijd positief dat het wel weer goed komt en ook realistisch dat je soms door een dal zal moeten om weer omhoog te kunnen krabbelen. Ze had het leven lief, net als mijn vader, haar kinderen en kleinkinderen wat het op het laatst ook zo ingewikkeld maakte om los te laten.

 

2021, het jaar dat ik zelf 58 jaar geworden ben, was voor mij gevoelsmatig pittig. Mijn eigen gezondheid liet het ook tijdelijk even afweten, mocht ook plaatselijk aan de chemo gedurende 4 maanden en er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd. Het zal toch niet waar zijn…

Verschil was wel dat het van mij verre van levensbedreigend was, maar wel zou kunnen worden. Toch een spannende tijd die nu achter de rug is met positieve resultaten.

En ondanks alle hersenspinsels toch mooie plannen maken voor 2022, zowel persoonlijk als zakelijk.

Mijn jongste zoon en ik hebben een mooie stelling “Voor de cursus omgaan met teleurstellingen zijn wij al lang en breed geslaagd”!

Het houdt mij scherp en actief om altijd plannen te blijven maken, of ze doorgang vinden of een plan blijven, het zal een reden hebben. Of ik ga er vol voor als het doorgang vindt en anders laat ik het heel makkelijk los.

 

In november, is mijn oudste zoon jarig, hij is in 2021, 30 jaar geworden. Wat een leeftijd.

Ik kan mij nog herinneren dat ik zelf 30 werd, mijn moeder zei, “Jee, nu voel ik me écht stokoud”. Ze was toen 53 jaar. Zoals mijn moeder ons heeft moeten loslaten toen zei overleed, heb ik bij leven, mijn oudste zoon op 12 jarige leeftijd “moeten” loslaten, omdat hij ervoor koos bij zijn vader te gaan wonen. Ik was toen net een paar maanden 40. Het leven zou beginnen bij 40, nou voor mij stopte het een tijd. Na 5 jaar rollercoaster, contact zoeken, afwijzing, voorzichtig contact na het overlijden van mijn vader, radiostilte, hoop, nekslagen.… aan de bak met mijzelf.

Intussen was mijn tweede huwelijk gestrand (wat na 1 ½ jaar latten weer werd hersteld) dus het werd tijd, het dal in en weer opkrabbelen, in gevecht met mijzelf, doorleven van emoties, voelen, rationaliseren, ik was mijzelf, mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen kwijt.

 

December, tijd voor mij om het jaar dat achter mij ligt, te bezien, te doorleven, te voelen. Terugkijken op wat er allemaal positief is geweest, wat ik heb geleerd over mijzelf. Wat ik nog te fixen heb, want ja, ik blijf mijn issues houden. Gelukkig maar, zo blijf ik scherp, op mijn handelen en mijn gedrag en ook hoe ik mijn emoties kan reguleren. Verlicht zijn, nee, laat me blijven leren, alsjeblieft.

De feestdagen blijven gevoelig met een samengesteld gezin, het liefst heb je de kinderen om je heen, maar je weet dat het voor hen ook altijd lastig zal blijven. Ze zijn loyaal aan beide ouders en ik, we, willen ze de ruimte geven om ook eens over te kunnen slaan. Geen verplichting, voel je vrij een keuze te maken. Het blijvend gevoel van schuld om je kinderen ieder jaar weer in een spagaat te duwen. Het blijvend gemis van mijn oudste zoon en mijn ouders. En toch, het is wat het is en ja de scherpe randen zijn eraf, de littekens blijven, maar vervagen. Berusting, nee, het onrustige gevoel wat geweest is wordt wel milder, gelukkig wel. Toch weer een stapje gemaakt dit jaar, weer iets milder, jazeker voor mijzelf.

 

Dankbaar voor de weg die ik gekozen heb, de inzichten die ik gekregen heb, de methodieken die ik mij eigen heb gemaakt om met verlies te kunnen dealen en anderen nu kan helpen.

Inzichten door Systemisch Werk wat voor mij heel veel scherpe randen zacht heeft kunnen maken, inzicht in mijn familiesysteem en daarbij behorende patronen. Inzicht in feiten en daarna merken dat bepaalde gedachten en emoties achteraf belemmerende overtuigingen zijn geworden en inmiddels heb kunnen ombuigen tot helpende. Ik ben dankbaar, ik ben, ik!

Het bijzondere is om de fasen te (h)erkennen en ook te ervaren dat de volgorde anders kan zijn.

Afhankelijk van de gebeurtenis, de lading en aanvullende factoren.

 

© 2022 Ingrid Boerma

Niets uit deze publicatie mag op welke wijze dan ook worden gebruikt of openbaar gemaakt zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur.

bottom of page